Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

**Hide the Moon for me..**

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή σου, που δεν θα σε νοιάζει τίποτα..

Και δεν θα σε νοιάζει τίποτα, γιατί υπάρχει κάτι που σε νοιάζει περισσότερο από όλα τα άλλα.

Και θα συνειδητοποιείς ότι δεν κάνεις τίποτα γι' αυτό. Και δεν θα ξέρεις το λόγο.

Και θα σε βασανίζει συνέχεια, γιατί αυτή είναι η τιμωρία του να κάθεσαι άπραγος.

Και θα κάνεις αυτά που "κορόιδευες" και έκρινες με άσχημο τρόπο όσους τα έκαναν. Και θα απορείς με τον εαυτό σου.

Και θα συνειδητοποιείς κάθε μέρα και κάτι καινούριο.

Και θα στεναχωριέσαι διπλά και τριπλά. Και πιο πολύ.

Και θα φτάσεις σε ένα σημείο, που ούτε εσύ θα ξέρεις τι λές.

Και θα εύχεσαι να υπάρχει κάποιος εκεί έξω, που να καταλαβαίνει έστω και μία λέξη.

Και θα προσπαθείς να καταλήξεις κάπου.. Και δεν θα μπορείς..

Δημιουργικές αυτές οι στιγμές.. Αλλά ας μην υπήρχαν..


**Let the moon free to fly.. The damage is done already..**

.... ,
Felizol



Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

# Don't just look. Try to see. #


Είδα έναν άνθρωπο,έναν κύριο, περίπου στα 40.. Ήταν σχετικά κομψός, όσο του το επέτρεπε η κατάστασή του. Με την κατάλληλη ενδυμασία, θα έλεγες πως ήταν στέλεχος κάποιας εταιρίας. Όμορφος, γοητευτικός. Αντ'αυτού, κρατούσε ένα κομμάτι ψωμί, μασουλούσε, φορούσε παλιά ρούχα, όχι πολύ,αλλά φαινόταν να μη θέλει να φανεί η ταλαιπωρία του. Σαν να είχε γεννηθεί για κάτι άλλο, όμως η ζωή δεν του το επέτρεψε, κι αυτός της "φώναζε" ότι είχε άδικο, ότι κάποιο λάθος έγινε. Υποθέτω πως είχε κάποιο πρόβλημα, διανοητικό, ψυχολογικό, δεν μπορώ να ξέρω.

Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που βλέπουμε να κυκλοφορούν όλη μέρα και όλη νύχτα στους δρόμους, δεν ξέρουμε αν έχουν σπίτι, αν έχουν κάποια φροντίδα, αν έχουν κάτι παραπάνω από αυτά που κουβαλάνε μέσα στις σακούλες τους.

Ήμουν πάνω στο λεωφορείο, τον κοίταζα χωρίς να καταλάβω πόση ώρα πέρασε, κάνοντας διάφορες σκέψεις, και ενώ φοβόμουν μη γυρίσει το βλέμμα του και με δεί, δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάω. Μου έκανε τόση εντύπωση η ευγενική του φυσιογνωμία, που ερχόταν σε τόσο μεγάλη αντίθεση με τη ζωή που ζούσε. Σκεφτόμουν πόσο άδικη είναι μερικές φορές η ζωή. Μετά σκεφτόμουν πως αυτά απλώς συμβαίνουν.

Αλλά πόσο τέλεια θα ήταν να υπήρχε ένα μέρος για όλους αυτούς τους ανθρώπους; Για αυτούς που κυκλοφορούν έτσι, μόνοι τους, άσχετα αν είναι υγιείς ή όχι. Χωρίς να γίνονται τροφή για σχόλια, για κάτι τύπους που είναι άνετοι στη θέση τους σε κάποιο λεωφορείο, ζεστά, και τον βλέπουν σαν κάποιο "τρελό που κάθεται ακίνητος και τρώει". Λες και κάνει κάτι παράξενο, άξιο να το σχολιάσεις εσύ, που αν είχες λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, θα ένιωθες τύψεις και μόνο βλέποντάς τον. Φυσικά και δεν φταίμε εμείς για την κατάστασή του. Αλλά μπορεί και να φταίμε. Ποιά ιδιότητα σου δίνει το δικαίωμα να σχολιάζεις κάποιον, μην έχοντας ιδέα τι μπορεί να περνάει.

Αν σκέφτεσαι πως "άνθρωπος είσαι, και κάνεις λάθη μερικές φορές", να σου πώ, πως ακριβώς επειδή θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, ΤΕΤΟΙΑ λάθη, δεν σου συγχωρούνται. Αν πάλι, ένιωσες θλίψη βλέποντάς τον, είσαι σε καλό δρόμο. Το θέμα είναι πως λίγες ώρες μετά, διαγράφεται απ' τη μνήμη σου, τη στιγμή που θα πίνεις το ποτό σου παρέα με φίλους, δίπλα σε κόσμο που, τουλάχιστον, μπορεί να κρύβει τα προβλήματά του. Δεν λέω ότι οι εικόνες αυτές πρέπει να βασανίζουν και τη δική σου ζωή νυχθημερόν, όμως...

Αν ονειρεύεσαι έναν κόσμο που όλοι, ακόμα κι αυτοί που δεν τα έχουν όλα, θα μπορούσαν να είναι ευτυχισμένοι, προστατευμένοι και να ζουν ποιοτικά, πώς γίνεται να τα απαρνείσαι όλα αυτά και να φέρεσαι αδιάφορα σε όσα συμβαίνουν γύρω σου; Πώς γίνεται να πετάς τα σκουπίδια σου όπου βρείς, να μιλάς άσχημα σε κάποιον που δεν κάνει αυτό που θέλεις, να μη σε νοιάζει τίποτα, όταν έχει να κάνει με το δικό σου συμφέρον; Γίνεται, γιατί είσαι άνθρωπος.

Γιατί όμως η λέξη "άνθρωπος" να σημαίνει αδυναμία, δικαίωμα στο λάθος και ημιτέλεια;

Γιατί να μη σημαίνει ενδιαφέρον, αισθήματα, ανθρωπιά, συμπόνια, κατανόηση.. Για να νιώθουμε καλύτερα με τα λάθη μας.

Και γιατί πρέπει να νιώθω καλά μόνο όταν απενοχοποιώ αυτά που κάνω; Μόνο όταν έχω δικαιολογία που δεν φέρομαι πάντα σωστά; Γιατί να μη νιώθω καλά και όταν κάνω μια καλή πράξη, αφήνοντας όμως πίσω το ατομικό μου συμφέρον; Όταν δεν έχω εγωισμό, αλλά κατανόηση; "Γιατί είσαι άνθρωπος" θα μου πεις. Κι εγώ θα σου πω, πως το τί σημαίνει η λέξη αυτή, θα το αποφασίσεις εσύ. Είναι στο χέρι σου να διαλέξεις τι σημαίνει αυτό για σένα. Ναι, είμαστε ημιτελή όντα, μέσα στην ημιτέλεια αυτή όμως κρύβεται η απόλυτη τελειότητα, που μας δίνει επιλογές, να διαλέξουμε τί, πώς, πού και αν. Δεν λειτουργώ ανιδιοτελώς, όχι. Έχοντας όμως στο μυαλό μου, πως "άνθρωπος" σημαίνει λάθος, εγωισμός,ατέλεια, δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ.

Δεν με νοιάζει να προσπαθώ για πάντα και δεν τα καταφέρω ποτέ. Με νοιάζει η ψυχή και το μυαλό μου να παραμένουν καθαρά, γιατί θα σκέφτομαι έτσι: Πως, "άνθρωπος" σημαίνει να προσπαθείς να καταλαβαίνεις. Όταν καταλαβαίνεις, κατανοείς. Όταν κατανοείς, συμπονάς. Και όταν συμπονάς, λέγεσαι άνθρωπος. Life's a circle after all.



ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΔΕΡΦΙΑ
, δεν κρίνω κανέναν. Αυτές είναι απλώς σκέψεις. Άλλωστε, στην προσπάθεια είμαστε όλοι.






Σας φιλώ,
Felizol.

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

** His Secret Place **


Σε εκείνο το μέρος ήταν μόνος.. Δεν άκουγε τίποτα και δεν τον άκουγε κανείς.. Μερικές φορές ένιωθε τόσο αποκομμένος... που δεν μπορούσε να ακούσει τις σκέψεις του.. Αυτό του άρεσε περισσότερο απ’όλα τα άλλα σ’ αυτό το μέρος... Η ησυχία που άκουγε τόσο δυνατά μέσα στο μυαλό του.. Καμιά σκέψη.. Καμιά μορφή.. Καμιά φανταστική ιδέα.. Τίποτα...

Είχε μόνο εικόνες.. Μόνο ότι μπορούσαν να δουν τα μάτια του. Αυτό ήξερε πως είναι αληθινό. Και σίγουρα αμερόληπτο, αφού το μυαλό του είχε σωπάσει τώρα.. Ήταν όμορφα να μη φοβάται ότι κάτι θα ξεπηδήσει από το βυθό της σκέψης του.. Εκεί που το μυαλό σου αδειάζει, εκεί.. Εκεί μπορείς να δεις.. Αυτό έβλεπε τώρα. Έβλεπε καθαρά. Κι αυτό που είχε μπροστά του δεν τον στεναχωρούσε. Δεν του προκαλούσε νοσταλγία.. Δεν τον πλήγωνε. Ένιωθε να έχει γεμίσει με φως. Ένα τόσο έντονο διάφανο φως.. Καμιά έλλειψη. Καμιά ανάμνηση. Μόνο αυτό που υπάρχει. Αυτό που είναι αληθινό, πραγματικό, απαραίτητο.

Έσκυψε πάνω από το νερό.. Είδε τη μορφή του να κολυμπάει παρέα με τα σύννεφα.. Ένιωσε ευτυχισμένος.. σήκωσε τα μάτια.. Πάγωσε. Παράξενο που είναι αυτό το μέρος.. Τι σήμαινε άραγε τώρα αυτό; Αυτά τα δέντρα, αυτά τα νερά, αυτά τα σύννεφα, αυτό το μέρος, του είχε υποσχεθεί ότι θα βλέπει μόνο ό,τι υπάρχει.. Μόνο ό,τι είναι αληθινό, πραγματικό, απαραίτητο.. Ποτέ μέχρι τώρα δεν τον είχε προδώσει. Ένιωθε ασφαλής.. Και τώρα κοιτάει τον ορίζοντα και βλέπει πάλι αυτή τη μορφή. Όμορφη που είναι.. Την είχε ξεχάσει σχεδόν.. Νόμιζε.. Στην πραγματικότητα θυμόταν κάθε γραμμή του προσώπου της.. Κάθε σκιά.. Από αυτή τη μορφή προσπαθούσε να ησυχάσει..

Όμως, εκεί που το μυαλό σου αδειάζει.. εκεί που δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο ανάμεσα στα μάτια σου και την ψυχή σου.. εκεί βλέπεις μέσα σου. Δυστυχισμένος θα είσαι αν γυρίσεις το βλέμμα.. Όχι γιατί θα χάσεις την εικόνα που αποφεύγεις, αλλά γιατί θα σε ακολουθεί.. θα σε στοιχειώνει. Εκεί που το μυαλό σου αδειάζει, εκεί βλέπεις καθαρά.. Μην το αρνηθείς. Εκεί η ανάγκη σου δεν είναι ανάγκη. Είναι κομμάτι σου. Δεν θέλεις, δεν διεκδικείς, δεν αποζητάς.. Μόνο έχεις. Κι αυτό που βλέπεις εκείνη τη στιγμή, να το κυνηγάς. Δεν είναι μακριά. Λίγο πιο δίπλα απ’την καρδιά σου.. Σε ένα μυστικό μέρος.. Εκεί που το μυαλό σου αδειάζει..


"In the life of a man who's blown his last chance.. Some secrets are too great to keep to yourself.."


...

Felizol.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

~ When a door closes, another one opens..or what?? ~


Στη ζωή μας –λένε- όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει.. Τι γίνεται όμως, αν πίσω από αυτή την πόρτα που έκλεισε, δεν βρισκόσουν μόνο εσύ, που βγήκες, την έκλεισες και έφυγες, αλλά και κάποιος άλλος, που λογικά είναι ακόμα εκεί πίσω? Και ακόμα χειρότερα, τί γίνεται αν αυτός ο άλλος που έχει μείνει πίσω αποφασίσει ότι δεν θέλει αυτή την πόρτα κλειστή, αλλά ανοιχτή, και τελικά την ανοίξει? «Μπάχαλο» σκέφτεσαι στην καλύτερη των περιπτώσεων. Σωστό. Θα συμφωνήσω.

Όλη η ζωή μας αποτελείται από επιλογές. Είτε είναι συνειδητές, είτε όχι. Ακόμα κι αν κάποιος πει ότι εγώ θα τα αφήσω όλα στην τύχη, ακόμα κι αυτό, μια επιλογή είναι. Κατά τη γνώμη μου, το να έχει κάποιος να διαλέξει, να έχει δηλαδή πολλές επιλογές, είναι αυτό που λέμε «ευχή και κατάρα». Είναι πολύ ωραίο να έχεις δυνατότητες, αλλά τι γίνεται όταν δεν μπορείς να επιλέξεις ανάμεσά τους? Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα θα μου πείς. Και σωστά θα μου πεις.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι τελικά καταφέρνεις να κάνεις την επιλογή σου. Σωστή/ λάθος, θα μάθεις αργότερα, και όχι σίγουρα, και όχι με τον καλύτερο τρόπο συνήθως.

ΌΜΩΣ : Όποια απόφαση και να πάρεις, η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από εμάς [χιλιοειπωμένο, το ξέρεις κι εσύ ]. Συχνά νιώθεις σαν να σε οδηγεί, σαν να είσαι άβουλος στην ουσία και να σε πάει όπου εκείνη θέλει. Γιατί όπως επίσης λένε, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Γιατί κάποια πράγματα είναι γραφτό να γίνουν. Δεν θα πώ ότι διαφωνώ απόλυτα.. Θα πω απλά, πως ίσως τελικά άλλα νομίζουμε ότι θέλουμε και άλλα θέλουμε πραγματικά. Αλλού νομίζουμε ότι μας οδηγούν οι αποφάσεις μας, αλλά υποσυνείδητα ίσως διαλέγουμε έναν εναλλακτικό δρόμο. Μπορεί πιο δύσκολο, πιο εύκολο.. Κρυφό πάντως.. Που για αλλού ξεκινάς και αλλού σε πάει.. Με τη συνείδησή σου πάντοτε δίπλα σου, μαζί σου, να σε κοιτάει και να σου λέει «όχι, δεν το έκανα εγώ..μήπως εσύ??» και εσύ από την άλλη πλευρά να απαντάς με τα ίδια λόγια.. Και έτσι περνάει η ζωή.. Και ακόμα κι αν όλα αυτά σου φαίνονται πολύπλοκες και ακαταλαβίστικες σκέψεις, ή ακόμα κι αν τα έχεις σκεφτεί κι εσύ ακριβώς έτσι.. καμιά σημασία δεν έχει.. Ξέρεις γιατί? Γιατί η ζωή περνάει.. Και οι πόρτες ανοιγοκλείνουν πίσω, μπροστά, αριστερά, δεξιά.. Συνέχεια.. Είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι.. Και πολλοί είναι εκείνοι που μένουν πίσω από κλειστές πόρτες και δεν τις ανοίγουν ποτέ για να σε φωνάξουν.. Ή εσύ δεν τους ακούς.. Καμιά σημασία όμως δεν έχει.. Ξέρεις γιατί? Γιατί όλα κινούνται.. Κι εσύ μαζί.. Μην ανησυχείς για τις πόρτες που έκλεισες. Να έχεις το θάρρος να το κάνεις. Και μη σε νοιάζουν οι φωνές. Έτσι είναι το παιχνίδι. Μην κλείνεις τα αυτιά σου όμως.. Ποτέ δεν ξέρεις ποιά θα είναι η επόμενη φωνή που μπορεί να φτάσει σε σένα.. Ακόμα κι αν έκλεισες μια πόρτα..ίσως αυτός να ήταν ο δικός σου κρυφός, δύσκολος δρόμος που διάλεξες.. και ίσως ακούσεις αυτόν που έμεινε από πίσω να σε φωνάζει..

Αν φωνάξει αρκετά δυνατά..


Να έχουμε έναν όμορφο μήνα..

Σας φιλώ,

Felizol.

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

*On Joy and Sorrow*



Your joy is your sorrow unmasked.
And the selfsame well from which your laughter rises was oftentimes filled with your tears.

And how else can it be?

The deeper that sorrow carves into your being, the more joy you can contain.
Is not the cup that holds your wine the very cup that was burned in the potter's oven?
And is not the lute that soothes your spirit, the very wood that was hollowed with knives?
When you are joyous, look deep into your heart and you shall find it is only that which has given you sorrow that is giving you joy.
When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see that in truth you are weeping for that which has been your delight.

Some of you say, "Joy is greater than sorrow" and others say, "Nay, sorrow is the greater."
But I say unto you, they are inseparable.
Together they come, and when one sits, alone with you at your board, remember that the other is asleep upon your bed.

Verily you are suspended like scales between your sorrow and your joy.
Only when you are empty are you at standstill and balanced.

When the treasure-keeper lifts you to weigh his gold and his silver, needs must your joy or your sorrow rise or fall.

Kahlil Gibran (1883 - 1931)



Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

..to you..



Whoever you are, I fear you are walking the walks of dreams,
I fear these supposed realities are to melt from under your feet and hands..
Even now your features, joys, speech, house, trade, manners,
troubles, follies, costume, crimes, dissipate away from you..
Your true soul and body appear before me.
They stand forth out of affairs, out of commerce, shops, work,
farms, clothes, the house, buying, selling, eating, drinking,
suffering, dying.
Whoever you are, now I place my hand upon you, that you be my poem,
I whisper with my lips close to your ear.
I have loved many women and men, but I love none better than you.

O, I have been dilatory and dumb,
I should have made my way straight to you long ago,
I should have blabb'd nothing but you,
I should have chanted
nothing but you.

I will leave all and come and make the hymns of you..
None has understood you, but I understand you..
None has done justice to you, you have not done justice to yourself..
None but has found you imperfect, I only find no imperfection in you..
None but would subordinate you, I only am he who will never consent
to subordinate you..
I only am he who places over you no master, owner, better, God,
beyond what waits intrinsically in yourself.

Painters have painted their swarming groups and the centre-figure of all,
from the head of the centre-figure spreading a nimbus of gold-color'd light.
But I paint myriads of heads, but paint no head without its nimbus of gold-color'd light.
From my hand from the brain of every man and woman it streams,
effulgently flowing forever.

O, I could sing such grandeurs and glories about you!
You have not known what you are, you have slumber'd upon yourself all your life..
Your eyelids have been the same as closed most of the time.
What you have done returns already in mockeries.

(Your thrift, knowledge, prayers, if they do not return in
mockeries, what is their return?)

The mockeries are not you,
underneath them and within them I see you lurk..

I pursue you where none else has pursued you.
Silence, the desk, the flippant expression, the night, the accustom'd routine,
if these conceal you from others or from yourself,
they do not conceal you from me.

The shaved face, the unsteady eye, the impure complexion, if these balk others,
they do not balk me.
The pert apparel, the deform'd attitude, drunkenness, greed,
premature death, all these I part aside.


There is no endowment in man or woman that is not tallied in you,
There is no virtue, no beauty in man or woman, but as good is in you,
No pluck, no endurance in others, but as good is in you,
No pleasure waiting for others, but an equal pleasure waits for you.

As for me, I give nothing to any one
except I give the like carefully to you.
I sing the songs of the glory of none, not God,
sooner than I sing the songs of the glory of you.

Whoever you are! claim your own at any hazard!
These shows of the East and West are tame compared to you.
These immense meadows, these interminable rivers,
you are immense and interminable as they.
These furies, elements, storms, motions of Nature, throes of apparent dissolution,
you are he or she who is master or mistress over them.
Master or mistress in your own right over Nature, elements, pain, passion, dissolution.

The hopples fall from your ankles, you find an unfailing sufficiency.
Old or young, male or female, rude, low, rejected by the rest,
whatever you are promulges itself,
through birth, life, death, burial, the means are provided,
nothing is scanted.
Through angers, losses, ambition, ignorance, ennui,
what you are picks its way.


Walt Whitman (1819–1892)




Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Δεν φτάνει να θέλεις μόνο. Πρέπει και να μπορείς..*


Ήταν μια ήρεμη νύχτα όταν έγινε. Όπως όλες οι προηγούμενες νύχτες της ζωής μου.
Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα επακολουθούσε.
Κανένα σημάδι.

Αλλά, ποιος ξέρει να διαβάζει τα σημάδια πια;


Όλα στριφογύρισαν σαν τα φύλλα των μοναδικών μου σημειώσεων στη δίνη κάποιου ύπουλου, αναρχικού ανέμου που δεν ένιωσα να έρχεται και κάθισαν στο έδαφος, κάτω από την σκόνη.
Και εγένετο συναίσθημα.
Αναρχία. Πανικός.
Η
επίκτητα αυθόρμητη αίσθηση πως όλα έπρεπε ν' αναδιοργανωθούν όπως ακριβώς μου παραδόθηκαν.
Και ύστερα βαθιά ανάσα.
Παρατήρηση.

Με την πρώτη ματιά τα φύλλα φάνηκε να έχουν πάρει τυχαία θέση. Κι όσο ακούσιο κι αν έμοιαζε αυτό το φαινομενικά ασήμαντο στροβίλισμα, όλα άλλαξαν απότομα, ταυτόχρονα, χωρίς να μπορώ να θυμηθώ πώς ήταν στοιβαγμένα αρχικά. Όσο καλά κι αν τα είχα μελετήσει. Σαν να είχε αλλάξει και το νόημά τους μαζί με τη σειρά..

Και όλα όσα πίστευα πως ήξερα μέχρι τώρα, όλα όσα κόπιασα μέσα από την
ακλόνητη, δογματική τους αρίθμηση να μάθω, είχαν αλλάξει για πάντα. Ανακαλύπτοντας μια νέα ερμηνεία όλων αυτών που τόσο καιρό είχα μπροστά στα μάτια μου, ακατανόητα στην αρχή, σαν δ ι ά σ π α ρ τ α κομμάτια ενός περίεργου παζλ, βρέθηκα μετέωρη μπροστά στο άγνωστο.

Και τότε..
ζεστασιά. Ένας νέος, πολύχρωμος κόσμος, μέσα απ' τις ίδιες ακριβώς ασπρόμαυρες σελίδες. Ήταν εκεί απ' την αρχή. Περιμένοντας υπομονετικά αυτό τον άναρχο άνεμο να τα ελευθερώσει. Ν' αποκαλύψει τα σημάδια. Όλα τα σημάδια πως υπάρχουν ανεξερεύνητα, κρυμμένα μυστικά κάτω από τις προφανείς χιλιοδιαβασμένες λέξεις.

Ενθουσιάστηκα. Ένιωσα μια ακατανίκητη ορμή να βουτήξω στο άγνωστο. Αλλά ξαφνικά ένιωσα μια δύναμη να με τραβάει λίγο πριν αφεθώ στο κενό.. Κάτι μ' επανέφερε πίσω στην ασφάλεια της ίδιας, ήρεμης νύχτας. Ταράχτηκα. Δεν ήξερα αν νιώθω θυμό ή ανακούφιση. Και τότε αναρωτήθηκα..

Ξέρω να διαβάζω τα σημάδια πια;

Μπορώ?




Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

..a piece of stardust and magic..



Δε θα πω πολλά. I just need to get it out.

Μαγεία. Υπάρχει παντού.. Όπου κι αν κοιτάξεις, σ' ό,τι κι αν ακούσεις, σ' όποια εμπειρία σε κάνει να νιώσεις ζωντανός, μπορείς να βρεις κάτι μαγικό..

[That's the thing with magic. You 've got to know it's still here, all around us, or it just stays invisible for you.] ~Charles de Lint~

Ή μήπως βρίσκεται ήδη μέσα μας, waiting to be discovered.. to be believed in?

[We do not need magic to change the world. We carry all the power we need inside ourselves already. We have the power to imagine better.] ~J. K. Rowling~

Όποια εξήγηση κι αν ισχύει, κλείσε τα μάτια και ανέπνευσε. Μην προσπαθείς να εξηγήσεις..

[Genius is another word for magic and the whole point of magic is that it is inexplicable.] ~Margot Fonteyn~

Πίστεψε. Δεν ξέρεις τι μπορεί να χάνεις.. Γιατί μερικές φορές το ουράνιο τόξο είναι μπροστά στα μάτια μας. Απλά εμείς δεν ξέρουμε να το δούμε..

[Dream no small dream; it lacks magic. Dream large. Then make the dream real.] ~Donald Wills Douglas.]

Κι επειδή εμένα η μαγεία μου βρίσκεται μέσα στη μουσική και γυρίζω πάντα σ' αυτήν [όχι ότι φεύγω και ποτέ] όταν έχω ανάγκη τη χρυσόσκονή μου, μοιράζομαι μαζί σας a piece of stardust and magic..

Shhh.. close your eyes..


No warning sign, no alibi..

We faded faster than the speed of light..

Took our chance, crashed and burned.

No, we'll never ever learn..

I fell apart, but I got back up again..

And then I fell apart, but got back up again, yeah..

We both could see crystal clear

That the inevitable end was near..

Made our choice, a trial by fire

To battle is the only way we feel alive..

I fell apart, but got back up again..

And then I fell apart, but got back up again..

And then I fell apart, but got back up again..

away oh, away oh, away oh, away oh, away oh, away oh..

So here we are, the witching hour..

The quickest tongue to divide and devour.

Divide and devour..

If I could end the quest for fire

For truth, for love, for my desire..

My desire..

And I fell apart, but got back up again..

away oh, away oh, away oh, away oh, away oh, away oh

away oh, away oh, away oh

I fell apart, I fell apart, I fell apart, I fell apart..

I fell apart, But got back up again..

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

**This is the end..Beautiful friend.. **


Προχθές μόλις ανακοινώθηκε ο θάνατός της. Γράφτηκαν πολλά και ακούστηκαν άλλα τόσα. Επειδή λοιπόν νευριάζω όταν διαβάζω #@$&$%#, θα ήθελα έχοντας αυτό εδώ το βήμα, να εκφράσω κι εγώ την άποψή μου περί του γεγονότος αυτού [ ναι, όταν μιλάω έτσι, σημαίνει υψηλά επίπεδα πίεσης. ] . Δε λέω ότι οι άλλοι έχουν άδικο και εγώ έχω δίκιο επειδή είμαι έξυπνη και τα ξέρω όλα. Διάβασε όμως και πες μου.

Διάβασα ότι δεν πειράζει, γιατί έτσι κι αλλιώς «πρεζάκι» ήταν.. Ότι ήταν κακό παράδειγμα έτσι κι αλλιώς.. Ότι «κάτι τέτοιοι» χαλάνε την μουσική βιομηχανία.. Ότι άνθρωποι από ναρκωτικά πεθαίνουν κάθε μέρα, τώρα το κάναμε θέμα.. Ότι τους εθισμένους που βλέπουμε στους δρόμους, τους βρίζουμε γιατί μας χαλάνε την αισθητική, ενώ γι’ αυτή «την πλούσια ναρκομανή τραγουδίστρια που δεν ήξερε τι της γίνεται» κλαίμε. Και φυσικά το αποκορύφωμα, την τρελή σύγκριση με το υπόλοιπο “27 Club” , Cobain, Morrison, Hendrix και λοιπούς.

Το ότι, το να κάνεις καταχρήσεις, να είσαι εθισμένος, στην ουσία να έχεις πρόβλημα με την ζωή σου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μειώνει την αξία της ύπαρξής σου, δεν το γνώριζα η αλήθεια είναι. Κάποιοι από εμάς μάλλον, είναι πιο άξιοι να ζούν από κάποιους άλλους.

Επίσης κάτι που δεν ήξερα, είναι ότι ένας αποτελεσματικός και βολικός τρόπος να απομακρύνεις το παιδί σου από τα κακά παραδείγματα είναι το κακό παράδειγμα να .... πεθάνει. Σωστά γιατί όχι. Δεν φταίω εγώ που το παιδί μου κάνει κάτι άσχημο, δεν φταίω καθόλου που δεν το βοηθάω, που δεν του μαθαίνω, που δεν προσπαθώ. Δεν φταίει ίσως το ότι μπορεί με όλη την καλή μου καρδιά, να έκανα κάτι λάθος και να πήρε τον δύσκολο δρόμο. Όχι. Φταίνε τα παραδείγματα.

«Κάτι τέτοιοι» που λές, φίλε μου, που χαλάνε σύμφωνα με την άποψή σου την μουσική βιομηχανία, είναι αυτοί, που μέσα από αυτά που πέρασαν και περνάνε, γράφουν για τη ζωή, γράφουν για σένα, για να σε συντροφεύουν όταν θέλεις να τα σπάσεις όλα, όταν σαν έφηβος ένιωθες ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει, όταν σαν πληγωμένος νιώθεις ότι δεν έχεις στον ήλιο μοίρα. Αυτοί, μέσα από την «ζάλη» τους, μέσα από την άθλια ποιότητα ζωής, εμπνέονται, και γράφουν κομμάτια που αν ξέρεις από καλή μουσική, θα ακούς για πολλά χρόνια [ Δεν μιλάω μόνο για ροκ καλλιτέχνες.. Αναφέρομαι σε εθισμένους καλλιτέχνες, και δεν υπάρχουν φυσικά μόνο στη ροκ σκηνή ].

Ναι, άνθρωποι από ναρκωτικά, πεθαίνουν κάθε μέρα. Και εσένα που σε ενδιέφεραν τα παραδείγματα που λέγαμε παραπάνω, θα έπρεπε να καταλαβαίνεις ότι η προβολή του θανάτου κάποιου από ναρκωτικά, δείχνει ότι είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Είναι ένας τρόπος, να περάσει ένα μήνυμα. Δεν λυπάται κανείς την Amy περισσότερο από κάποιον άλλο εθισμένο. ΌΜΩΣ, έτυχε να γνωρίσεις κάτι από αυτήν μέσω της μουσικής της, συνεπώς είναι λογικό να σε αγγίζει ο θάνατός της. Thats all.

Και φτάνω στο σημείο φωτιά. Το σημείο, με αφορμή το οποίο ξεκινούν όλα τα σχόλια:27 Club. Τι είναι αυτό για όσους δεν ξέρουν. Είναι ΑΠΛΑ, μία ομάδα από μουσικούς της ροκ, που πέθαναν όλοι στην ηλικία των 27 ετών. Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain και ακολουθούν και άλλοι πολλοί, μαζί πλέον και η Amy Winehouse. Το κριτήριο για να καταταχθεί κάποιος στην ομάδα αυτή, είναι απλό. Μουσικός, ροκ, θάνατος, ηλικία 27. Τελεία. Παύλα. Καμία σύγκριση μουσικά, καμία σύγκριση γενικά.

Το πόσο μεγάλο ταλέντο ήταν, τι πρόσφερε, τι μπορούσε να προσφέρει ακόμα, δεν ξέρω αν πρέπει να το θίξω. Κάποια πράγματα είναι υποκειμενικά. Κι εγώ δεν την άκουγα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν μπορώ όμως να μην δω την επιρροή που είχε σε επόμενους καλλιτέχνες, όπως η Duffy [που μου άρεσε πολύ] ή την Adele [που την λατρεύω]. Δεν μπορεί να μη δεί κανείς ότι άνοιξε νέους δρόμους για την soul-jazz, και μας έκανε να δούμε αυτό το είδος μουσικής με άλλο μάτι. Αυτό, είναι επιτυχία, σε περίπτωση που δεν το ξέρεις. Έχουν μιλήσει γι’ αυτήν και για την επιτυχία της πολλοί άνθρωποι, μουσικοί και μη, δεν θα το κάνω εγώ. Αν θέλεις, μπορείς να ψάξεις, να διαβάσεις κάτι παραπάνω, πριν κρίνεις έτσι απλά, την επόμενη φορά.

Να πώ επίσης, ότι δεν ζούσες όταν «έφυγε» ο Morrison, για να ξέρεις τι έλεγαν τότε. Αν ψάξεις λίγο και αφήσεις ανοιχτό το μυαλό σου, θα δείς ότι και για εκείνον έλεγαν διάφορα «γαλλικά», και εκείνος έκανε πολλά πάνω στη σκηνή μέχρι να τον κατεβάσουν σηκωτό κλπ κλπ. Εκείνος ήταν σε μια άλλη εποχή, στην εποχή της αντίδρασης και της αλλαγής. Τώρα θέλεις πολιτισμό, δεν θέλεις τέτοια. Μόνο που και τώρα σε μια εποχή αντίδρασης και αλλαγής βρίσκεσαι. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν έκανα καμία σύγκριση, απλώς αναφέρω κάποια πράγματα, που διάβασα σε σχόλια, σαν σύγκριση με την Amy.

Αυτά είχα να πώ. Αν σου τα έλεγα face to face θα έλεγα κι άλλα σίγουρα [μιλάω πολύ,οκ, μην τα ξαναλέμε..]. Το θέμα δεν είναι η Amy, ούτε ο Morrison. Το θέμα είναι καταρχάς, το πόσο κρίμα είναι που κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να διαχειριστούν την ίδια τους την ύπαρξη, και πνίγονται από αυτήν, οπότε και την καταστρέφουν, στερώντας από όλους εμάς τη δημιουργικότητα και το ταλέντο τους. Και κατά δεύτερον, το πόσο αφ’υψηλού βλέπουμε το τραγικό, όταν είναι μακριά μας.

Σε μερικά χρόνια, θα δούμε πιο καθαρά ποιός αξίζει ή όχι μουσικά. Η ζωή όμως, έχει την ίδια αξία για όλους.

Είναι μεγάλο γεγονός, τραγικό γεγονός και μακάρι να διδάξει τους υπολοίπους να είναι πιο προσεκτικοί [αμφίβολο..] . Μην το υποτιμάς, σε λίγα χρόνια θα το συζητάς ακόμα. Δες το όπως είναι, αντιμετώπισέ το έτσι. Αν σε ενδιαφέρει, καλώς. Αν όχι, προσπέρασέ το. Δεν χρειάζεται να έχεις άποψη για όλα. Δεν πειράζει να μην ξέρεις κάτι. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι καλύτερος από τον άλλον. Ηρέμησε.

[Ναι, κάποτε ήταν έτσι.. ]


**Και για να αφήσω λίγο τον "τσαμπουκά" και να γυρίσω στο γνωστό μου ύφος, η Janis Joplin είπε κάποτε σε έναν κριτικό-βιογράφο: "People, whether they know it or not, like their blues singers miserable. They like their blues singers to die afterwards."

Η ζωή χωρίς το δράμα, δεν μας αρέσει. Χρόνια τώρα. Κι όταν δεν υπάρχει, το δημιουργούμε.. Και κάπου εκεί αρχίζει η αυτοκαταστροφή. Γι’ αυτό να προσέχεις.. **

Τα συμπεράσματα δικά σας..

Σας φιλώ,

Felizol.


Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

**Μαγεία..(?) **


**Το συγκεκριμένο κείμενο ήταν επίλογος από κάτι που είχα γράψει και είχα σκοπό να αναρτήσω. Σήμερα ανέτρεξα σε αυτό για τους δικούς μου λόγους και αποφάσισα να το βάλω μόνο του..Γιατί έτσι..**


Όλοι μας έχουμε αστείρευτη ψυχή. Η ψυχή μας πετάει και πάντα παίρνει δυνάμεις από παντού, χωρίς εμείς να το καταλάβουμε, χωρίς εμείς να το επιδιώκουμε. Μαγεία. Και όταν πέφτεις κάτω και δεν μπορείς να σηκωθείς, όταν κλαίς, όταν νιώθεις να σε κόβουν στα δύο, αυτή η ψυχή, με όλη της τη δύναμη, βρίσκει τρόπο να σε γιατρέψει. Μαγεία. Κι αν εσύ αρνείσαι και δεν θέλεις, αν εσύ δεν μπορείς να την ακούσεις, αυτή σου φωνάζει δυνατά, μέχρι να την ακούσεις. Και πάντα, μα πάντα την ακούς. Μαγεία. Κι αν την φροντίζεις και την κρατάς καθαρή δυναμώνει και δεν μπορεί κανείς να σου την πάρει. Εκεί μέσα, στο βάθος της, είναι κρυμμένη η δική σου αλήθεια. Αυτή που τροφοδοτεί όλα αυτά και συγχρόνως προστατεύεται από όλα αυτά. Μαγεία. Την δική σου αλήθεια λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να σου την πάρει, ακόμα κι αν το θέλεις, κανείς δεν μπορεί. Έτσι είσαι φτιαγμένος/η. Γιατί έτσι είναι η ζωή.. Μαγεία.

Αυτή είναι η δική μου αλήθεια. Μπορεί να σας φαίνεται παιδικό, μπορεί να σας φαίνεται ρομαντικό.. «Στη ζωή», λέει, «δεν είναι όλα θεωρητικά. Η ζωή έχει προβλήματα, έχει έγνοιες, υποχρεώσεις, έχει δυστυχία. Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με την ψυχή μου», λέει, «αυτά είναι για όσους δεν έχουν τι να κάνουν. Εγώ, είμαι σοβαρός, δεν είμαι ονειροπόλος», λέει.

Πές του, να θυμηθεί την τελευταία φορά που μέσα στο χαμό των προβλημάτων του, με κάποιο τρόπο βρήκε τη δύναμη να πολεμήσει. Πές του, να θυμηθεί πόσο πιο ευτυχισμένος ήταν όταν το βράδυ που έπεφτε να κοιμηθεί δεν σκεφτόταν τίποτα, απλά προσπαθούσε να ακούσει την καρδιά του. Πες του, πως κάθε μέρα, στέκεται γερός στα δύο του πόδια, όχι επειδή έχει πόδια, αλλά επειδή έχει ψυχή. Ξέρω ανθρώπους, που έχουν λιγότερα και στέκονται πιο περήφανοι από τους πλήρως υγιείς, γιατί έχουν ψυχή. Πές του, πως ακόμα κι αν όλα αυτά είναι ρομαντικά, ουτοπικά, ακόμα κι αν ονειρεύομαι, δεν το κάνω για μένα, αλλά γι’αυτό που έχω μέσα μου. Δεν θα με βοηθήσει να μην κάνω λάθη όπως αυτός, δεν θα με βοηθήσει να μην πληγωθώ. Αλλά θα με βοηθήσει να σηκωθώ όταν πέσω και θα με γιατρέψει. Και πές του, πως κάθε βράδυ εγώ, θα ακούω την καρδιά μου να χτυπά δυνατά και θα χαίρομαι γι’αυτό. Δεν ξέρω γιατί.. Μαγεία.

*It’s your truth that can never be taken. So feel free to let them know it.. *


Σας φιλώ γλυκά,

Felizol.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Εύχομαι μία μέρα..**~


Εύχομαι μία μέρα να βρεις το θάρρος και να πεις αυτά που νιώθεις.. Στον φίλο σου, στη φίλη, στον κολλητό, στην κολλητή, στη μαμά σου, στον μπαμπά σου, στον αδερφό σου, στην αδερφή σου..

Να πεις ότι αγαπάς, ότι ερωτεύεσαι, ότι θυμώνεις, ότι λυπάσαι, ότι κλαίς μερικές φορές, ότι ενθουσιάζεσαι με κάτι ασήμαντο, ότι πονάς, ότι έχεις παράπονα, ότι νιώθεις στιγμές ευτυχίας χωρίς να ξέρεις γιατί, ότι νιώθεις εύθραυστος-η, ότι νιώθεις πως μπορείς να αντέξεις τα πάντα, ότι μετανιώνεις, ότι αναπολείς, ότι σου λείπει κάτι, ότι τα έχεις όλα.

Να μιλήσεις για τις νύχτες που πέρασες κάνοντας όνειρα, να πεις τα όνειρα αυτά, να μη φοβηθείς ότι θα σε κρίνουν, να μη σε νοιάζει ακόμα κι αν το κάνουν. Να ανοίξεις την καρδιά σου περήφανος-η γι’ αυτά που έχεις μέσα σ’αυτήν, χωρίς φόβο, χωρίς ντροπή αλλά με πάθος.

Εύχομαι να βρεις τις λέξεις και να το κάνεις. Εύχομαι μια μέρα να βρείς το θάρρος και να το κάνεις. Και εύχομαι να είμαι κι εγώ εκεί για να σε δω. Και πού ξέρεις.. Ίσως μου δώσεις τη δύναμη να το κάνω κι εγώ..



Σας φιλώ,

Felizol.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Ρε, νιώθεις...??


Εσύ φίλε μου εθνικιστή, που αγαπάς τη χώρα σου, την πατρίδα σου και δεν θέλεις κανέναν ξένο μέσα σε αυτή, εσύ που τιμάς όσους αγωνίστηκαν για να είναι αυτό το κράτος ελληνικό και ελεύθερο, είσαι ο ίδιος που βάζεις την ελευθερία σου σε δεύτερη μοίρα όταν σου προσφέρουν χρήματα, αυτός που δοξάζεις όσους σου στέρησαν την ελευθερία του λόγου κάποτε, για να σου δώσουν μερικά χρήματα παραπάνω. Μόνο έτσι θα ήσουν ευχαριστημένος φυσικά, χωρίς κανένα παράπονο, χωρίς να σκέφτεσαι να αντιδράσεις σε κάτι, αφού θα είχες «λεφτά». Και έτσι θα μπορούσαν να σε κάνουν ότι θέλουν.

Κι εσύ φίλε μου αναρχικέ, που στο όνομα της αναρχίας καις τα πάντα, χωρίς να ξέρεις γιατί το κάνεις, εσύ που αμφισβητείς οτιδήποτε κάνει ένα κράτος, ακόμα και αν είναι καλό, απλά και μόνο επειδή πρέπει να αντιδράσεις, εσύ που αποζητάς την απόλυτη ελευθερία και δεν συνειδητοποιείς το χάος που θα προέκυπτε, είσαι ο ίδιος που λειτουργείς εκ του ασφαλούς, και ζείς μέσα στο κράτος με όσα αυτό σου προσφέρει, παρ’όλο που τα αμφισβητείς.

Κι εσύ αναποφάσιστε, που πότε υποστηρίζεις τον έναν και πότε τον άλλον, εσύ που δεν ξέρεις τι να πιστέψεις, ποιος φταίει, ποιος καίει, ποιος κλέβει. Εσύ που στο τέλος αποφασίζεις να μην ασχολείσαι, όμως ψηφίζεις, συμμετέχεις σε πολιτικές κουβέντες, και δημιουργείς επιχειρήματα από το πουθενά, απλά για να διαφωνήσεις, είσαι ο ίδιος που θα γίνει εθνικιστής όταν του κατηγορήσουν τη χώρα του, αυτός που θα θέλει να βάλει φωτιά σε όλη τη χώρα ΤΟΥ μόλις τον πνίξουν τα χρέη.

Γιατί πρέπει να διαλέξω? Γιατί πρέπει να είμαι πότε το ένα και πότε το άλλο? Γιατί πρέπει να με θεωρείς εθνικιστή, αναρχικέ, αν πω ότι είμαι περήφανη για τη χώρα μου? Ναι, 32839828 χρόνια πριν,κάναμε «παπάδες», τώρα μας κοροϊδεύει το σύμπαν. So what? Όχι πανέξυπνε «ξερόλα» που διαβάζεις ιστορία και «ξέρεις», δεν νομίζω ότι είμαι ο Περικλής. Ναι, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, μπήκαν διάφοροι λαοί στη χώρα μας και το DNA μου μπορεί να μην είναι 10000000% ελληνικό. Και? Αφού με χώρισες σε κομμάτια, και με έβαλες στα σύνορα μιας χώρας, ανήκω εδώ. Και όσο ανήκω κάπου, θα το υποστηρίζω αυτό το «κάπου». Είτε λέγεται Ελλάδα, είτε λέγεται πλανήτης Goofy.

Γιατί πρέπει να είμαι ο κακός της υπόθεσης αν διαδηλώσω? Γιατί να με κοιτάξεις με μισό μάτι, λες και σου λέω ότι πάω να βάλω φωτιά? Ξέρεις, άσχετα με αυτά που βλέπεις και ακούς, οι πορείες γίνονται για άλλο λόγο. Εκεί πάνε άνθρωποι που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο, που δεν είναι ευχαριστημένοι και το δείχνουν. Που δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια. Και μερικές φορές, όταν τα πράγματα φτάνουν στα άκρα, ίσως και να ξεφεύγουν και να γίνονται επεισόδια που εσένα εξουσιαστή δεν σου αρέσουν. Αλλά ξέρεις κάτι? Κάποτε μας μάθαιναν στο σχολείο, ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε, γιατί και οι πρόγονοί μας έτσι έκαναν, αγωνίζονταν και τώρα είμαστε ελεύθεροι. «Δεν είναι το ίδιο», σκέφτεσαι. Προφανώς και δεν είναι το ίδιο. Είναι πολύ χειρότερο να σε κακομεταχειρίζονται «πατριώτες».

Δεν ξέρω αν πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξω κάτι. Ξέρω ποιό θα διάλεγα, αλλά κανένα δεν με καλύπτει. Και κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να καλύπτει κανέναν. Γιατί είναι ακραία. Ακόμα κι αν νομίζεις ότι είσαι στη μέση, κάνεις λάθος. Δεν υπάρχει μέσον, απλά πότε γέρνεις από τη μία και πότε από την άλλη. Και αυτό κρατάει χρόνια, και αντί να σκέφτεσαι τι μπορεί να κάνεις για να ζήσεις καλύτερα, κάθεσαι και σκέφτεσαι ποιός φταίει. Δεν πρόκειται να καταφέρεις να πείσεις τον διπλανό σου να ακολουθήσει αυτό που πιστεύεις. Δεν υπάρχει και λόγος. Απλά έχε τα μάτια σου ανοιχτά.


Σήμερα είναι οι φοιτητικές εκλογές για το 2011. Κάποτε συμμετείχα, δεν θα σ’το κρύψω. Όχι συνειδητά όμως και όχι τόσο ενεργά. Κυρίως όμως όχι συνειδητά και σε αυτό θέλω να σταθώ. Μπορεί να είσαι φοιτητής, μπορεί να ήσουν κάποτε. Δεν θα σου πω μην πας να ψηφίσεις, ούτε φυσικά και τί να ψηφίσεις. Δεν θα σχολιάσω το κατά πόσο πρέπει να υπάρχουν αυτά μέσα στις σχολές, είναι άλλο μεγάλο θέμα. Θα σου πώ όμως, αν έχεις αποφασίσει να το κάνεις, να σκεφτείς το γιατί το κάνεις. Αν υπάρχει λόγος και το κάνεις συνειδητά, να πας. Αν το κάνεις επειδή σου είπαν, καλύτερα να πας για καφέ. Μακριά από τη σχολή σου. Με το κινητό κλειστό για ευνόητους λόγους. Υπάρχουν εκεί μέσα, πολλά-->παιδάκια<-- που υποστηρίζουν τυφλά το μπλε, το πράσινο και το κόκκινο, και δεν ξέρουν τι-πο-τα για το τι σημαίνουν όλα αυτά και τι αντιπροσωπεύουν. Όχι δεν σου λέω ότι ξέρω εγώ. Αλλά δεν ξέρουν ουτε εκείνοι. Γι’ αυτό μην τους αφήνεις να σε πωρώνουν και να σε κατευθύνουν σε κάτι που δεν ξέρεις αν σε αντιπροσωπεύει. Θυμώνω και γίνομαι έξαλλη όταν βλέπω νέα παιδιά, μικρότερα και από εμένα, να λένε και να υποστηρίζουν τόσο ακραίες απόψεις, ανίκανοι να δούν και από την άλλη πλευρά, ανίκανοι να καταλάβουν το κακό που μπορεί να προκαλεί αυτό που εξυμνούν, ανίκανοι να κυβερνήσουν κάποτε αυτή τη χώρα. Κάποτε δεν ήμουν σε θέση να το καταλάβω, τώρα όμως το βλέπω καθαρά. Εύχομαι να το δείς κι εσύ.



“Man is free at the moment he wishes to be.”

Voltaire



Χαιρετώ,

Felizol.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Is it a...Date..?? **


Έβλεπα μία ταινία λοιπόν..

Θα σας πώ στο τέλος ποια.. Το θέμα είναι ότι δεν είναι η κλασική αισθηματική που όλα ξεκινάνε με ένα ρομαντικό ραντεβού, και όταν το ζευγάρι το επιχειρεί, το παρουσιάζουν σαν να είναι μεγάλο θέμα.

Λίγα θα καταλάβατε από όσα είπα, όμως, βλέποντας τις σκηνές αυτές, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία: Πού πήγαν όλα εκείνα τα ρομαντικά απογευματινά ραντεβού?

Οκ.. Οι εποχές έχουν αλλάξει.. Δεκτό. Και φυσικά δεν είμαστε όλοι μας ρομαντικοί. Δεκτό. Επίσης πλέον οι άνθρωποι γνωρίζονται με διάφορους τρόπους, διασκεδάζουν με διαφορετικούς τρόπους, οπότε το «ραντεβού» είναι λίγο γλυκανάλατο για τα σημερινά δεδομένα. Ποιός ο λόγος να την περιμένεις σε ένα σημείο, να έρθει, να της δώσεις ένα λουλούδι και να πάτε μία βόλτα? Ποιός ο λόγος να περάσετε μερικά λεπτά χωρίς να μιλάτε, και να εύχεστε να ανοίξει η Γη να σας καταπιεί? Για ποιό λόγο να την κεράσεις ένα milkshake και να το πιείτε μαζί με δύο καλαμ...όπα.. ναι οκ.. το παράκανα.. Αμερικανιά, δε λέω...Αλλά αρέσει στα κορίτσια. Εγώ δεν ξέρω, μια φίλη μου. [damn it ]

Δεν είναι πιο εύκολο να δώσετε ραντεβού σε ένα από τα πιο in μαγαζιά της πόλης και εκεί μέσα στο χαμό, ενώ όλοι γύρω σας χτυπιούνται στους ρυθμούς της μουσικής, να δώσετε το πρώτο σας φιλί? Γλιτώνετε την αμηχανία της ησυχίας μεταξύ σας, και γενικώς δεν σκέφτεστε τι να κάνετε για να ευχαριστήσετε τον άλλον και να περάστε όμορφα. Έχετε πάει σε μέρος που ο κόσμος διασκεδάζει, όλοι περνάνε καλά εκεί, γιατί όχι και εσείς.

Λοιπόν ωραία.. Δεν είμαστε όλοι ρομαντικοί. Υπάρχουν άνθρωποι που αυτά τα βρίσκουν χαζά και τους αρέσουν μόνο όταν τα βλέπουν σε ταινίες. Ίσως ακόμα και τότε να τα κοροϊδεύουν. Σου λέει, τα πράγματα είναι απλά. Μου αρέσεις, σου αρέσω. Τέλος. Λουλουδάκια και χεράκια στη δύση του ήλιου..Αυτά τα έκαναν παλιά. Δεν θα διαφωνήσω. Θα πώ μόνο πως στην προσπάθεια μας να απλοποιήσουμε τα πάντα, τελικά τα κάναμε πιο περίπλοκα. Συν του ότι παλιά οι άνθρωποι ήταν πιο ευτυχισμένοι.


Προσπερνώ τα κλισέ και γυρίζω στο παραμύθι. Όλα αυτά που προσδιόριζαν ένα «ραντεβού», ήταν όλα αυτά που σε έκαναν να καταλάβεις καλύτερα τί στο καλό γίνεται και αν τελικά σου αρέσει κάποιος. Η αναμονή, η προετοιμασία πριν τον/την συναντήσεις. Η αμηχανία όταν δεν έχετε τι να πείτε κι ας θέλετε να πείτε τόσα πολλά. Η περίεργη αίσθηση ότι μπορεί να μείνετε αμίλητοι για ώρα κι όμως να νιώθετε ότι δεν ήταν χαμένος χρόνος. Ή ίσως η άλλη, εκείνη που σκέφτεσαι «μα τι στο καλό κάνω εγώ εδώ?». Και τη στιγμή που της δώσεις το πρώτο φιλί, πρέπει να μπορεί να το νιώσει. Και εσύ το ίδιο. Και τότε θα ξέρετε. Thats it.

Εντάξει, δεν λέω ότι έχει πάντα happy end. Αλλά αυτό ακριβώς θέλω να πώ. Είναι κάτι σαν «τελετουργικό» που πρέπει να το κάνετε για να δείτε αν υπάρχει σπίθα. [Πόσο ρομαντικά μπορεί να μιλάω μερικές φορές? Να σημειωθεί στα πρακτικά. ]

Δεν θα είσαι έτσι κάθε μέρα και τις περισσότερες φορές δε θα σου αρέσει. Όμως, θα σας πώ κάτι που μου λένε συχνά τελευταία, μεγαλύτεροι άνθρωποι, που προφανώς κάτι παραπάνω ξέρουν. Λένε λοιπόν, πως μπορεί να μη σου αρέσει κάτι γενικά, μπορεί να μην ξέρεις ότι το θέλεις, μπορεί να μη σου αρέσει αν το κάνεις. Θα σου αρέσει όμως και θα το θέλεις, μόλις συναντήσεις τον κατάλληλο άνθρωπο. Μη λες λοιπόν «αυτά δεν είναι για μένα». Άλλωστε, όλοι είμαστε ίδιοι σε μερικά πράγματα.


Στους άντρες μαθαίνουν να είναι «άντρες». Να είναι σκληροί, να μένουν στο ύψος τους, να μην δείχνουν ευάλωτοι, να μη δείχνουν ότι την σκέφτονται όταν το βλέμμα τους κοιτάζει μακριά. Στις γυναίκες μαθαίνουν να είναι συγκρατημένες, να μην «τρέχουν από πίσω τους», να μην δείχνουν ότι πληγώθηκαν και πάνω απ’όλα [ο ορισμός του «όποιος έχει τη μύγα..» κλπ, αν θέλετε τη γνώμη μου], πάνω απ’όλα να ΜΗ δείξεις σε καμία περίπτωση ότι τον έχεις ανάγκη. Δεν ξέρω να σας πώ για τα αγοράκια, πιστεύω πως ο ένας έχουμε ανάγκη τον άλλον, αλλά δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς. Μπορώ όμως να σας πω για εμάς, τα κοριτσάκια. Όχι δεν σας έχουμε ανάγκη. Μπορούμε να ζήσουμε και μόνες μας, ήρεμες, ήσυχες, με την πίεσή μας πάντα σε normal επίπεδα και με τα νεύρα μας ίσια και όχι δεμένα φιόγκο. Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που δεν θέλουμε να το κάνουμε. Θέλουμε να πάθουμε όλα τα παραπάνω και μαζί και όλα τα καλά που ακολουθούν. Δεν είναι ανάγκη, είναι επιλογή. Και καμία γυναίκα, όσο σκληρή και ανεξάρτητη κι αν θέλει να δείχνει, δεν μπορεί να ισχυριστεί πως κάποια στιγμή δεν θα θέλει να υποκύψει στο γνωστό και ως «ισχυρό φύλο».

Μπορεί να μην τον/την έχεις γνωρίσει ακόμα, μπορεί να σκοπεύεις να το κάνεις, μπορεί να είστε χρόνια μαζί. Όπως και να’χει, δεν είναι ποτέ αργά για ένα ραντεβού.. Ο λόγος που μας φαίνεται χαζό, είναι γιατί το έχουμε δει τόσες φορές σε ταινίες, μας έχουν πει τόσα πολλά γι’ αυτό, που είναι σαν να τα ξέρουμε όλα, σαν να παίζουμε ένα χαζό παιχνίδι. Μας έχουν δημιουργήσει άγχος και κακές σκέψεις, που για να προστατευθούμε το απομυθοποιήσαμε. Ακόμα και έτσι όμως, ακόμα και έχοντάς τα όλα προγραμματισμένα, ακόμα και χλευάζοντάς τα τη στιγμή που τα κάνετε, κάν’τε τα. Δεν είναι ποτέ αργά για ένα «ραντεβού» και δεν είναι κακό να είσαι λίγο ρομαντικός και γλυκανάλατος μερικές φορές.. It’s for a good reason..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα «ραντεβού» είναι ανέκαθεν αντρική δουλειά. Αν κάνεις κάτι, κάν’το σωστά. Αυτό.


Η ταινία ήταν το No strings attached [ «Μόνο το σεξ δεν φτάνει»]

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά μου άρεσε που επιτέλους παρουσιάστηκε και μία γυναίκα που αρνείται να ερωτευθεί για τους δικούς της λόγους, που δεν είναι πρόθυμη να το παίξει «γατούλα», που φέρεται όπως μέχρι τώρα μόνο άντρες βλέπαμε να φέρονται και μάλιστα τους κατηγορούσαμε γι αυτό.

Guess what.. Υπάρχουν πολλές τέτοιες εκεί έξω, σας το υπογράφω.

**Τα σχόλια δικά σας.. **

Σας φιλώ,

Felizol.

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Some things are better left unsaid..(?)

~Why is it so difficult to tell me something I already know?
-It's hard to explain..
~Some things are better left unsaid..
-To things that we don't say..


Πολλές φορές σκέφτομαι όλον αυτόν τον πανικό γύρω από το θέμα της ειλικρίνειας. Για το αν πρέπει να ‘σαι ειλικρινής και πότε, ίσως πάντα(;), σε ποιους και για ποιους λόγους. Για το αν πρέπει να ‘σαι απόλυτα ευθύς σε όλες τις καταστάσεις σε σχέση με τους δικούς σου ανθρώπους και για το πώς εκλαμβάνεται αυτό. Αν θεωρείσαι καλός φίλος ή κυνικός. Και πότε πρέπει να λες την άποψή σου αναφορικά με κάποιο θέμα το οποίο δεν σε αφορά άμεσα? Να είσαι μια συνεχής ροή καθαρών, ειλικρινών, "ομών" σκέψεων ή να εκφράζεις τις δύσκολες απαντήσεις μόνο όταν ερωτάσαι? Και τι γίνεται όταν ξέρεις ότι αυτός που σε ρωτάει στην πραγματικότητα ίσως να μην αντέξει την απάντηση? Βέβαια εδώ γεννούνται άλλα δύο ερωτήματα. Πώς είσαι τόσο σίγουρος το τι μπορεί να αντέξει ο άλλος και τί σε κάνει να ορίζεις τις απαντήσεις σου ως σωστές ώστε να τον επηρεάσουν..

Η ειλικρίνεια σίγουρα δεν έχει να κάνει με την αντικειμενικότητα αλλά με την αλήθεια. Με την εσωτερική, προσωπική αλήθεια του καθενός. Αλήθεια, οπτική γωνία, φιλοσοφία, εμπειρία, όπως θέλετε πείτε το. Και προφανώς αυτός που σε ρωτάει τρέφει κάποια εμπιστοσύνη και εκτίμηση στην κρίση σου. Αλλά αυτή είναι και η βασική προϋπόθεση. Να σε ρωτήσουν.

Πολλοί λένε ότι πρέπει να λες πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Θα συμφωνήσω. Αλλά μόνο όταν στο ζητήσω. Ποτέ δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που τριγυρνούν δεξιά και αριστερά διατυμπανίζοντας τις απόψεις τους επί παντός επιστητού σε θέματα που δεν τους αφορούν και δεν τους ζητήθηκε η γνώμη. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να έχουν άποψη. Σημαίνει όμως ότι μπορεί να μη θέλω να την ακούσω. Όλοι έχουμε κριτική σκέψη σε οποιοδήποτε ερέθισμα το περιβάλλον μας μας εκθέτει, αλλά απ’ την στιγμή που κάποιο γεγονός δεν μας αφορά προσωπικά με οποιονδήποτε τρόπο, δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε να μας αφορά. Προσωπικά το θεωρώ είδος ευγένειας και ορθού πνεύματος να γνωρίζεις πότε πρέπει να κρατάς τις δέουσες αποστάσεις.

Υπάρχουν κάποια ψεματάκια, τα άκακα, αθώα ψέματα, που βοηθούν την καθημερινότητά μας και την συνύπαρξη μας με τους άλλους ανθρώπους να γίνεται από ανεκτή εως και ικανοποιητική! Αυτά τα «
white lies» λοιπόν, έχουν σώσει πολύ κόσμο! Ελάτε, ξέρετε τώρα, μικρά, απαρατήρητα ψεματάκια που όλοι λέμε σε ανθρώπους που είτε αγαπάμε για να μην τους χαλάσουμε τη διάθεση χωρίς λόγο, είτε σε ανθρώπους που έχουμε τυπικές σχέσεις για να τους αποφύγουμε, ή να μην κάνουμε «κακή εντύπωση» μ’ αυτά που πραγματικά σκεφτόμαστε. Αλλά αυτό δε μας πολυνοιάζει εμάς, οπότε περνάμε στην κατηγορία «Άνθρωποι που αγαπώ».

So, here it comes the hard part.. Από το αν στρώνουν τα μαλλιά της φίλης σου σήμερα, αν της πηγαίνει αυτό που φοράει, μέχρι το αν πιστεύεις ότι ο φίλος της την απατάει. And thats how priorities fall into place!! Πρέπει με τη δέουσα ψυχραιμία να ψυχολογήσεις την σοβαρότητα της κατάστασης (Το μαλλί θα κατευθυνθεί μόνο προς το περίπτερο ή προς επικείμενο ραντεβού; Και όχι, η απάντηση δεν πρέπει να ‘ναι ίδια και στις δύο περιπτώσεις, εκτός αν το μαλλί πραγματικά έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, οπότε είμαστε σε safe mode.) και να απευθυνθείς αναλόγως.

Πέρα απ΄ τους αστεϊσμούς όμως, καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που αιτούνται της κρίσης μας, καταστάσεις που πρέπει να σκεφτείς υπεύθυνα ποια θα πρέπει να ‘ναι η απόκρισή σου. Διάφορες ερωτήσεις ή συζητήσεις με ανθρώπους που εκτιμούμε και μας εκτιμούν εξίσου, μας βομβαρδίζουν το μυαλό και την συνείδηση καθημερινά. Απ’ τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα.

Υπάρχουν στιγμές που όλοι βαθιά μέσα τους γνωρίζουν την απάντηση σ’ αυτό που ρωτάνε και απλά θέλουν να ακούσουν το ίδιο από κάποιον άλλον ως ένα είδος επιβεβαίωσης. Άλλες φορές πάλι, ακριβώς επειδή ξέρουν την απάντηση και τους πληγώνει, ελπίζουν σε μια διαφορετική -από μηχανής- προσέγγιση την οποία θεωρούν ότι μπορεί να μην είχαν σκεφτεί λόγω της άμεσης ανάμειξης τους με το «συμβάν».

Όπως το βλέπω και το ‘χω βιώσει, κάποιες αλήθειες απλά δεν μπορούν να εξηγηθούν. Είναι καλύτερο να μένουν ανείπωτες γιατί όπως και να προσπαθήσεις να τις διατυπώσεις, θ’ ακουστούν λάθος. Μερικές αλήθειες μπορείς απλά να τις νιώσεις.
Όλες τις υπόλοιπες, αυτές που μπορούν να ειπωθούν ακόμη κι αν πονάνε,
feel free to share, απ’ τη στιγμή που ο συνομιλητής σας τις ζητήσει. Άλλωστε η απόφαση είναι όλη δική του. Και που επέλεξε να σας εμπιστευτεί και που επέλεξε να σας ακούσει αλλά κυρίως αν θα επιλέξει να σας ενστερνιστεί.

All you‘ve got to do is be honest.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Why do we fall?





Why do we fall?

Δεν μπορώ να σκεφτώ μια «τέλεια» μέρα. Μια μέρα χωρίς ένα «λάθος».
Κάθε βράδυ πολλοί από μας σκεφτόμαστε τι κάναμε στραβά, τι θα μπορούσαμε να ‘χουμε αλλάξει, να ‘χουμε κάνει διαφορετικό ή να μην έχουμε κάνει καθόλου. Στα μεγάλα κέφια βγάζουμε και το «μαστίγιο». Αυτό το μικρό νοητό μαστίγιο, με τις κοφτερές του λεπίδες -νομίζω «αναμνήσεις» τις λέμε- και αρχίζουμε να βασανίζουμε τον εαυτό μας. Πολλοί από μας υποκρινόμαστε όλη μας τη ζωή, ή χάνουμε μοναδικές ευκαιρίες, φοβόμαστε να γίνουμε ευτυχισμένοι με τον δικό μας μοναδικό τρόπο, στεκόμαστε εκεί, απαθείς, ακίνητοι, με το φόβο της αποτυχίας. Του λάθους.



Γιατί νιώθουμε ότι κάνουμε λάθη? Και κυρίως γιατί νιώθουμε τόσο άσχημα και πολλές φορές ντροπιαστικά γι’ αυτά? Γιατί υπάρχει κάποιος να μας κρίνει γι’ αυτά.Είτε αυτός ο άγνωστος αδιάκριτος ξερόλας τύπος είναι.. ο εαυτός μας, είτε είναι το κοινωνικό μας περιβάλλον. Γιατί έχουμε μάθει να είμαστε ενοχικοί. Επειδή μας έχουν μάθει να κρίνουμε το διαφορετικό. Έχουμε μάθει να μοιάζουμε στο ένα και ν’ αποφεύγουμε το άλλο. Όχι γιατί το επιλέξαμε, άλλα γιατί μας το κληροδότησαν. Ζούμε με την καρδιά γεμάτη ανασφάλεια, φόβο και μίσος. Όλα για χάρη της «σωστής συμπεριφοράς», των «καλών, ηθικών προτύπων», της «αρμόζουσας συμπεριφοράς». Ζούμε και αναπνέουμε τις ζωές των άλλων. Τις απόψεις τους, τις κριτικές τους, το βλέμμα τους, την αποδοκιμασία τους, ακόμη και τον θαυμασμό και την ικανοποίησή τους. Ώστε να μπορέσουμε ν’ αναμιχθούμε. Να γίνουμε αποδεκτοί. Ίσως ακόμη και πρότυπα. Έλα όμως που αυτό είναι ενάντιο στην ίδια τη φύση. Όπως όλα είναι μοναδικά πλασμένα, έτσι είμαστε κι εμείς μοναδικοί όπως τ’ αποτυπώματά μας. Και γεννηθήκαμε έτσι. Ίσως να ‘ναι και το μόνο προτέρημα με το οποίο γεννηθήκαμε όλοι, χωρίς διάκριση. Δοσμένο και κατανεμημένο σε όλους, ανεξαιρέτως. Δημιουργηθήκαμε για να διαφέρουμε. Και για να αναπτύξουμε αυτό το χάρισμα στο μέγιστό του.


Δεν μας αδικώ βέβαια που έχουμε γίνει μηχανές ενοχών και υπόδειξης «σωστής συμπεριφοράς» -ειδικά για τους άλλους- γιατί η «ώρα της κρίσης», έρχεται από την πρώτη στιγμή που θ’ ανοίξουμε τα μάτια μας. Όχι, όχι το πρωί my dear friends. Από την στιγμή που θα πάρουμε την πρώτη μας ανάσα στον πολύξερο τούτο κόσμο. Γιατί οι 11 στους 10 με το που θ’ ακούσουν το πρώτο κλάμα δε θα ρωτήσουν αν είσαι υγιές μωρούλι ή γλυκαδάκι όπως λέει η φίλη μου η Μαριλού. (Ο 11τος είναι bonus πλεόνασμα, στην καλοσύνη είναι που βγαίνουμε λίγο μείον. :>). Μα ποιος θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο άλλωστε! Υπάρχουν πιο καίρια ερωτήματα κυρίες και κύριοι! Θα ρωτήσουν αν είσαι όμορφο μωρό. Βέεεεεεεβαια! Γιατί αν δεν είσαι όμορφο θα σε πετάξουν στον Καιάδα. Μάλλον γι’ αυτό έχουν τόση αγωνία για το θέμα. Υποθέτω. Άλλη εξήγηση δε μπορώ να βρω, forgive me. Οπότε εκ των πραγμάτων ΚΑΙ εκ των προτέρων, έχει μπει η ζωή μας σε μια διαδρομή «one way».

Και ξαφνικά, γινόμαστε μαύροι και άσπροι. Θρησκευόμενοι και άθεοι. Ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι. Όμορφοι και άσχημοι. Λεπτοί και χοντροί. Πλούσιοι και φτωχοί. Καλοί και κακοί. Θα μου πεις, κάπως δεν πρέπει να χαρακτηρίσουμε αυτές τις καταστάσεις? Με αυτόν τον τρόπο δεν χαρακτηρίζουμε, αλλά κρίνουμε. Και ανθρώπους και καταστάσεις. Και δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε. Είμαστε εδώ για να υπάρχουμε.

[Δεν είμαι εδώ για να σκέπτομαι, μα για να υπάρχω, να αισθάνομαι, να ζω.] ~Johann G. Herder~

Γιατί δε μπορούμε οι άνθρωποι να συνυπάρχουμε? Να είμαστε απλώς ανθρώπινα όντα που ζουν με τις επιλογές τους? Γιατί πρέπει να υπάρχει κάποιος αντίλογος σε ό,τι ο καθένας κάνει, είναι, ή συνέβη να κληρονόμησε απ΄ τους προγόνους του? Απ’ τη στιγμή που οι επιλογές ενός ανθρώπου δεν προσβάλλουν και δεν προκαλούν κακό -ψυχολογικό ή σωματικό- σε κάποιον συνάνθρωπό του, γιατί πρέπει να κρίνεται για τις επιλογές και τις πράξεις του?

Φυσικά τα αίτια είναι βαθιά. Τόσο βαθιά που έχουν ποτίσει τον παγκόσμιο πολιτισμό και δεν μπορούν ν’ αναλυθούν σε ένα μόνο κείμενο. Πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, φυλετικά, κυρίως οικονομικά. Αλλά δεν έχω τη διάθεση να υπεισέλθω σ’ αυτά. Άλλωστε εδώ δεν είμαι για ν’ ανοίξω τα μάτια κανενός. Είστε όλοι αρκετά έξυπνοι για να βρείτε τη δική σας φιλοσοφία. Ίσως να μοιάζει με τη δική μου. Ίσως και όχι. Αυτό είναι το νόημα του κειμένου after all. Δεν χρειάζεστε κανέναν να σας πει ποιοι είστε, τι να κάνετε, πώς να σκέφτεστε και πώς να νιώθετε.


Μέσα απ’ τα «λάθη» μας μαθαίνουμε. Είναι μια δωρεάν προσωπική, βιωματική, κινητή εγκυκλοπαίδεια γνώσεων που γράφεται από τις εμπειρίες μας όσο ζούμε. Και την έχουμε μέσα μας. Είναι ο προσωπικός «οδηγός» στις επιλογές μας, σ’ όλες εκείνες τις αποφάσεις που παίρνουμε και που.. ΔΕΝ παίρνουμε. Και τελικά τι σημαίνουν αυτά τα «λάθη» που μας έχουν εμφυτεύσει σαν κάψουλα στον εγκέφαλο? Ουσιαστικά είναι προσωπικές επιλογές που ίσως τελικά δεν ήταν οι καλύτερες για μας. Για ΕΜΑΣ όμως. Όχι για τους ΑΛΛΟΥΣ.

Παλιότερα έγραψα πως χρειάζεται να μιλάμε λιγότερο και να αισθανόμαστε περισσότερο. Απλά να κλείσουμε τα μάτια και να νιώσουμε. Το ένστικτο ποτέ δεν μας προδίδει. Κι όταν το κάνει, είναι γιατί δεν το εμπιστευτήκαμε. Αυτή η μικρή, κρυφή, σιγανή φωνούλα που παλεύει να την ακούσουμε αλλά σπάνια τα καταφέρνει στους περισσότερους, είναι ο φάρος της ζωής μας. Μην την αφήνετε να σιωπήσει. Γιατί σαν κάθε τι μαγικό και ζωντανό, μπορεί είτε να χάσει τις δυνάμεις της, είτε να πεθάνει.

Όσο ζω θα κάνω λάθη, θα μαθαίνω απ’ αυτά και θα προσπαθώ να γίνω το καλύτερο που μπορώ. Όχι το καλύτερο αντικειμενικά, αλλά το καλύτερο υποκειμενικά. Άλλωστε η αντικειμενικότητα είναι υπερεκτιμημένη έννοια.

Why do we fall?

So we can learn to pick ourselves up!

(.. do we even fall at all?.. )